کرایولیپولیز, لیپوماتیک, کویتیشن, لاغری, کرایو لیپولیز ایده آل

کرایولیپولیز, لیپوماتیک, کویتیشن, لاغری, کرایو لیپولیز ایده آل

 
نویسنده : پروانه پریسا - ساعت ۳:٠٩ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۳٠ تیر ۱۳۸۳
 


همه شب شرار عشقت كشد از دلم زبانه

كه ز ابشار چشمم شده سيل خون روانه

چو روم به خانه زينب ز تو گيردم نشاني

كه مرا ببر تو بابا سر قبر بي نشانه

چه كنم چه چاره جويم به كه راز دل بگويم

كه تويي شكسته پهلو ز هجوم وحشيانه

گل ياس خورده سيلي شده بازوي تو نيلي

نرود ز خاطر من ضربات تازيانه

تو بيا به خانه زهرا كه علي غريب و تنها

بگرفته زانوي غم به بغل به كنج خانه

پر و بال من شكسته ز فراق روي ماهت

كه كبوتر دل من نرود به اشيانه

به خدا ز بس كه دارد دل من به تو علاقه

به كنار تربت تو زده خيمه جاودانه
ژوليده نيشابوري



********************************************************

با توام..با تو..آخر احساس و محبت..در را باز كن..به شماتت آمده ام..در را باز كن كه اينبار به جاي نگاه نوازشگرم..تو را زير تلخ ترين سكوت ممكنه به زنجير مي كشم..رنجت مي دهم..و شايد هم بميرانمت….

با توام..با تو..آخر ادعاي عشق و دوستي..در را باز كن..كه اينبار نه با حضور آتشينم كه با سرد ترين فضاي ممكنه آتش قلبهايمان را خاموش خواهم كرد….و خاكستر آنرا به آبها
خواهم سپرد.شايد ذره ذره هاي آن پيغام اين عشق تلخ را براي امثال چون من و تويي به ارمغان برد..

با توام..با تو..ستاره تنهايي و غرور..در را باز كن..كه اين بار مرگ عشق خود را در بازي دستان تو مي بينم..در را باز كن.كه ببيني مني كه براي ديدنت سالها به انتظار نشسته بودم اكنون براي نديدنت فرسنگها روحم را دورتر از تو به پرواز دراورده ام…كاش.در همون گريه هاي هر شبم براي تو غرق مي شدم..از ديار آشنايي تو مي روم بدون آنكه مرهمي از تو برايم كارساز باشد.

با توام..با تو..در را باز كن.كه آخرين اندوخته دوستي امان را كه در كنار تاقچه اطاق دلتنگي هامون پنهان كرده بودم به يادگار بردارم و بروم….مي روم… اما مي دانم..ديگر درب خانه دل هيچ كسي را نخواهم زد…هيچ كس…حتي تو… اگرچه دوباره برگردي….




 
 
 
نویسنده : پروانه پریسا - ساعت ٥:۱٥ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢۸ تیر ۱۳۸۳
 


 


 قيافه من بعد از ديدن بعضي كامنتها!!!!


 


 


 


 


 


 



 


اعلام برندگان: به اتفاق نظر هيئت داوران! همه برنده شدن..البته به يكي دونفر در گوشي گفتم كه نظرشون از همه بهتر بوده! ولي ازونجايي كه همه اتونو دوست دارم دل هيچ كدومتون رو نمي رنجونم و همه اتونو برنده اعلام مي كنم!!!! يك ماچ پريسايي و لوپ كشوني مي فرستم واسه همه اتون.......مي دوستمتون!جايزه برنده ها رو هم قراره دايي حميد از وبلاگ فروغ لايزال تقبل كنه!! پيشاپيش ازش ممنونم!!!! خب تا ديداري ديگر...


 
 
 
نویسنده : پروانه پریسا - ساعت ۸:۱٠ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٤ تیر ۱۳۸۳
 



****



****




**

 

به بهترين متن توضيحی در باره اين ۳ عکس جوايز ارزنده ای اهدا خواهد شد!

 


 
 
 
نویسنده : پروانه پریسا - ساعت ٤:٤۸ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٠ تیر ۱۳۸۳
 

سلام  به همه خاله ها ..دايی ها.. عمو ها..که با محبت خودشون


بی معرفتی ها و ناملايمتی های اين زندگی ماشينی رو از ذهن   ادم بيرون


می ارن!


توی اين اپديت يک فلش بک داريم به حادثه کوی دانشگاه!!!!!!! نه بابا به خدا ما هيچ کاره بوديم..........ولی به خاطر اين حادثه  من و اقای پدر ۲ يا ۳ ساعتی تقريبا بازداشت بوديم!!! چرا؟؟ خب  الان تعريف می کنم:


يکی بود يکی نبود


زير گنبد کبود....يک مادر خانمی بود با يک اقای پدر ........ اين دوتا بلاخره ستاره های بختشون با همديگه طلوع کرد و به تور هم خوردند و بعد  ۶ ماه انتظار و.... بلاخره به عقد همديگه درومدند...........


چند روزی از عقدشون که گذشت  حادثه کوی دانشگاه يش اومد.. شب بعد از اين حادثه..مادر خانمی وسايل پيک نيک رو اماده کرد و با اقای پدر تشريف بردن گردش. خلاصه شام رو توی يکی از پارکهای تهران خوردند و يک چای مشتی هم روش ........و حدودای ساعت ۱۱ بود که تصميم کرفتند برگردند.....اخه بابا بزرگ پريسا اعلام کرده بودند هر کجا می رن ساعت ۱۱.۳۰ شب بايد مادر خانمی در منزل خودش تشريف داشته باشه.......


خلاصه....اقای پدر هم از ترس پدر زن عزيز!!!!!! تخته گاز به سوی منزل نازنين همسر حرکت کردند که بد قول نشن.. و در عين اين رانندگی به حدی محو سخنان و احساسات زيبای مادر خانمی شده بودند که ايست ماموران گشت رو نشنيدن.......البته مادر خانمی هم که اصلا اون مامور رو نديده بود!!!!!!


 


خلاصه...ازونجايی که فقط۱ شب ازون حادثه می گذشت مامورين شک می کنن و با يک ماشين گشت و ۴ تا مامور مسلح می افتن دنبال ماشين اقای پدر .......


ماشينشو تقريبا هم سطح ماشين اقای پدر می رسونن و با سر و کله اشاره می کنن که بزنين کنار..ولی مادر خانمی احساس کرده بود که اينا ۴ تا جوونن که دارن با اقای پدر کورس می ذارن!!! اخه هم ماشينشون پلاک شخصی بود هم سرنشيناشون لباس شخصی.......


اقای پدر هم دست فرمونش گل می کنه و ياد جوونی هاش!!! می افته و  چشمتون روز بد نبينه.......با سرعت ۱۷۰ تا ازشون جلو می افته......چيه؟ دارين فکر می کنين ماشينمون چی بوده اون موقع؟؟


خلاصه دقيقا صحنه عين اين فيلم های پليسی شده بود....بلاخره نزديک  چهار راه مامور ها يک دفعه ماشينشونو به شکل اريب جلوی ماشينمون سد کردن......و به سرعت پياده شدن.....و اومدن طرف ماشين...


مادر خانمی و اقای پدر با ديدن کلاشينکف های مامورين تازه فهميده بودن چه دسته گلی اب دادن!!!!!


 از شانس کارت ماشين اقای پدر هم همراهش نبود.......حالا بيا درستش کن!!


.........خانم اين اقا چه نسبتی باهاتون دارن؟؟


اينجا بود که مادر خانمی يک دفعه يادش افتاد که شناسنامه هاشون همراهشونه....و اونو به عنوان مدرک نشون اقای مامور برج زهر مار داد...


خلاصه....مثل اينکه گزارش داده بودند به مرکز!!!!!!! که يک ماشين مشکوک به اخلال  را پيدا کردندو گفتن که ديگه پرونده نوشته شده و بايد تشريف ببرين پايگاه گشت!!!!!!!!! مامورا گفتن اگه ۲ دقیقه دیگه طول می کشید شلیک می کردن!!!!


سرتون درد نياد........۳ ساعتی توی اون مرکز علاف شدن..تا بلاخره به قيد ضمانت ازاد شدن...و جريان اين بازداشت تا چند روز نقل خانواده هاشون شد


البته باز داشت که نه.توی حياط اون مرکز بودن و اجازه خروج ازونجارو نداشتن..


از همه ديدنی تر.....قيافه پدر مادر خانمی بود که ديگه خودتون می تونين تصورشو داشته باشين!!!!!!!!


خب ديگه.....قصه ما به سر رسيد کلاغه به خونه اش نرسيد.........


 


نتيجه اخلاقی:


 بعد از اين حادثه های اجتماعی با نامزدتون يک نيک نرين!!!!!!


کارت ماشينو حتما به همراه داشته باشين!


در حين رانندگی ..حواس راننده را با حرفهای پروانه ای و رومانتيک پرت نکنين!


هميشه شناسنامه هاتون همراهتون باشه!


يک چند تا شکلات هم تو کيفتون داشته باشين برای مواقع افت فشار!!!!!!


شاد باشين..............دوستتون داريم


 
 
 
نویسنده : پروانه پریسا - ساعت ۸:۳٢ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٥ تیر ۱۳۸۳
 


اسپيکر کامپيوترتون روشنه ؟؟؟؟؟


 

من تموم قصه هام قصه توست ...!

                                            اگه غمگينه ...!

    اگه غمگينه اون از غصه توست ...!

                    يک دفعه مثل يک آهو

                               توی صحراها رميدی

                                       بس که چشم تو قشنگ بود

                                                         گله گرگ را نديدی

                                                                دل نبود توی دلم !

                                                                تو رو گرگها نبينن !

                                                           اونا با دندون تيز

                                                به کمینت نشينن !

     الهی من فدای تو  ....  چکار کنم برای تو                                 
                                                             

                              اگه تو اين بيابونها

                                    خاری بره به پای تو

                                                     يک دفعه مثل پرنده

                                         قفس عشق و شکستی

                                    پر زدی  تو آسمونها
                                       

                                        رفتی اون دورها نشستی

     دل نبود توی دلم  ....!  گم نشی تو کوچه باغها ...!

                                              غروبها  که تاريکه

                                                  نريزن سرت کلاغها

                                                          نخوره سنگی به بالت

                                                     پرت نشه فکر و خيالت

                من تموم قصه هام قصه توست

                          اگه غمگينه ، اون از غصه توست

     يک دفعه مثل يک گل ...

              رفتی  تو دست خزون ...

                                 سيل بارون و تگرگ ...
                                  

  می اومد از آسمون 

         بردمت تو گلخونه ...

                 که نريزه رو سرت ...

                        که يک وقت خيس نشه ....

         يخ کنه بال و پرت ...

                 نشکنی زير تگرگ ...

                           نريزه از تو يک برگ ....

                                      من تموم قصه هام قصه توست ...!

                               يک دفعه مثل يک شمع

                                     داشتی خاموش می شدی

                                         اگه پروانه نبود ...!

                              تو فراموش می شدی

       آره پروانه شدم ... که پرهام سوخته شه

           تا آتيش دل تو به دلم دوخته شه

                                    چه بسوزه پر و بالم

                                               که راحت بشه خيالم

         دارم از تو می نويسم ...  تو که غم داره نگات

                   اگه دوست داشتی بگو ... تا بازم ، بگم برات

                                          اينقدر می گم  تا خسته شم

                               با عشق تو  ، شکسته شم ...!

 

 


 
 
 
نویسنده : پروانه پریسا - ساعت ۸:٢٦ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۱ تیر ۱۳۸۳
 

**************************************
هاهاها............ديدين اسلحه رو گرفتم ازتون!!!!!!
مادر خانمي و اقاي پدر:
قول بدين كه منو هر روز ببرين پارك و د در

قول بدين هر روز برام پفك و چيپس.بستني.... بخرين

قول بدين هر اسباب بازي كه خواستم زود زود بخرين

قول بدين منو مجبور نكنين زود بخوابم..مي خوام تا اخر فوتبال و فيلم سينمايي بيدار بمونم!

قول بدين اينقده عكس منو تو وبلاگ نذارين!!

قول بدين.......

قول بدين ديگه!!!!!!!

حالا اشتي؟؟؟


×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
يك تشكر از دايي غريبه اشنا.....اقا مهندس مهربون....كه به خاطر دل كوچيك پريسا اين همه
از وقتش رو صرف امر خير کرد) بازم ممنونتم
دایی علی گلم. (همسفر عشق)..از اولشم..دوستت داشتم. با اون نوشته های قشنگت که خیلی خیلی بیشتر از سنته....حالا بیشتر..(چشمک دوبل)
شاد باشين ............


 
 
 
نویسنده : پروانه پریسا - ساعت ۱:۱۸ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٩ تیر ۱۳۸۳
 
دربيابان ها اگر صد سال سرگردان شوی..

بهتر است اندر وطن محتاج نامردان شوی..

ازش پرسيدم تو محتاج که شدی:

گفت :عشق دوستی و رفاقت ومحبت ..


***************************************

: If you have a big problem, dont say "Oh God I have a big problem!", but say "Hey problem I have a big God

 
 
من تسليمم!!
نویسنده : پروانه پریسا - ساعت ٦:۳٠ ‎ق.ظ روز جمعه ٥ تیر ۱۳۸۳
 

ای بابا.....تسليم شدم پدرر جونم....چرا حالا منو تهديد می کنی با اسلحه/؟
قول می دم همه غذامو بخورم.....
قول می دم رفتيم مهمونی مثل مجسمه يک جا بشينم!
قول می دم کمتر بيام اينترنت!!!
قول می دم شبا زودتر بخوابم!
قول می دم تو مهمونی هر چی بهم ياد دادين تکرار کنم
قول می دم با کوچکترين اشاره اتون بيام وسط نا نای کنم!
قول می دم صدای هر حيوانی که بهم ياد دادين رو برای بقيه در بيارم!
قول می دم يک کاری کنم همه بگن آی کيوی بچه شما بالای ۱۰۰۰ اهه
قول می دم روی در ديوارو چشم چشم دو ابرو نکشم!
قول می دم......
قول می دم....

حالا اشتی؟؟؟؟؟؟؟

 
 
بازم تولد !!!!!!!تولد وبلاگي!!!!!!!
نویسنده : پروانه پریسا - ساعت ٧:۱٩ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢ تیر ۱۳۸۳
 

وبلاگ پريسا..يکساله شد...
دو روزه دارم ارشيومو می خونم...دلتنگی عجيبی گرفتم...يكسال پيش بود كه.. يک روز دايی سعيد(کولی) بهم گفت بنشين برای خودت بنويس.ا
گه به حدی رسيد که قابل چاپ بشه.من برات اينکارو انجام می دم...
نمی دونم اولين باری که يک وبلاگو خوندم دقيقا چه حسی بهم دست داد...
ياد اون دفترچه خاطرات روزانه ام افتادم که يواشکی توش می نوشتم..
.اونم ۳ سال دوران راهنمايی..
.يا ياد اون ۱۰۰۰ صفحه آ جهار كه مربوط به خاطرات دوران كنكورم بود؟؟
نمي دونم....
ياد اون لحظا تي افتادم كه مجله گل اقارو باز مي كردم و مطالب خودمو كه
به اسم مستعار براش مي فرستادمو چاپ كرده بود..مي خوندم..
مي دونم اگه رژيم درمان نمي شدم حتما يك ژورناليست مي شدم ..
نمي دونم بگم حيف شد يا .....
بهر حال....وسوسه زدن يك وبلاگ باعث شد كه سريع يك خونه ساده براي خودمون
درست كنم....مشكل بعدي اسمش بود...چي مي ذاشتم؟؟؟ با كلي فكر و...
گذاشتيم دست نوشته هاي يك زوج خوشبخت و دخترشون!!!!
خب طولاني بود درسته...ولي خيلي چيزارو در بر مي گرفت....خيلي دوست داشتم
در مورد شيوه هاي يك زندگي موفق بنويسم...يك رابطه خوب با همسر....
از همه چي و همه جا...
ولي بعد چند مدت از روي ادرسي كه توي لب تاب خان داداشم به جا گذاشته بودم
ادرس وبلاگم لو رفت.......
خب ازينجا كم كم خودسانسوري شروع شد....خب نه اينكه بخوام چيز خاصي بگم
كه احتياج به ناشناس موندن داشته باشه نه...اميدوارم منظورمو گرفته باشين........
.تا چند وقت هم حواسم به كامنت و اين مسائلش نبود...
.هر وقت دوست داشتم اپديت مي كردم...گاهي ۳ بار در روز....
.اگه هم وبلاگي مي رفتم...فقط مي خوندم و كامنت نمي ذاشتم....
بهر حال....كم كم با دوستاي خوبي اشنا شدم.....امير كه يك وبلاگ هك و ازين جور چيزا داشت يك قالب ساده و جمع و جور برام درست كرد....با يك عكس خورشيد و گاو...
.و كم كم وسوسه گذاشتن يكسري امكانات تو قالب باعث شد يك كمي با بچه هاي وبلاگا بيشتر در تماس باشم...البته مثلا نحوه عكس گذاشتنو اقا رضا وبلاگ يلداي تنهايي يادم داد....كنتورو يكي از دوستام كه اسم وبلاگشو يادم نيست.برام درست كرد.....لوگو رو دايي فسقلي عزيز(ايمان عزيز).همچنين لينكا....خلاصه فقره وبلاگ ما شد اون ضرب المثله كه دوستان بياييد ياري كنيد تا من وبلاگ داري كنم!!!!!
خلاصه....اوايل بهمن ماه هم نريمان يك قالب برامون درست كرد و اسمشو هم كوتاهتر كرديم شد زوج خوشبخت و دخترشون!!!
اين قالب كادوي تولد پريسا از طرف سايت ساحل ارامش بود. خلاصه...
روند نوشتن وبلاگ هم به تدريج پريسايي شد....بهر حال بچه ها طرفدار بيشتري دارند........نمي دونم اين وبلاگ چقدر در جذب مخاطب موفق بوده ؟
يا اينكه چند درصد تونستم اون چيزي كه مي خوام رو توش بنويسم....
ولي قصد دارم يك كم تغييرات بدم... از تغيير قالب و همچنين اسم جديدش
بايد متوجه شده باشين....حالا چرا و چطور و چگونه بماند....بابت اين قالب جديد از
اقا رضا (سايتش زير ادرس لينكدونيه) كمال تشكر رو دارم...
يك دوست خوب كه بي منت هر چي تا حالا ازش خواستم برام انجام داده....
.ازيكي ديگه از دوستاي وبلاگي ام هم بازم تشكر مي كنم...
.من بهش مي گم اقاي محافظه كار....خودش مي دونه!!!
بازم بابت رفع اشكالاي وبلاگي ام......و كليه شما عزيزان ودوستاني كه
الان مي خواين يك استامينوفن كدئين بخورين. بابت خوندن اين اپديت!!!!!
قول مي دم جبران كنم......دعا كنين سال دوم وبلاگ بابا رضا وقتش ازاد تر بشه اونم بتونه گاهگاهي بنويسه.....

از انتقادات و پيشنهادات شما پيشاپيش تشكر مي كنيم...روابط عمومي وبلاگ......