کرایولیپولیز, لیپوماتیک, کویتیشن, لاغری, کرایو لیپولیز ایده آل

کرایولیپولیز, لیپوماتیک, کویتیشن, لاغری, کرایو لیپولیز ایده آل

 
نویسنده : ایده آل - ساعت ۳:۳٥ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢ دی ۱۳۸۳
 

     

گلچينی از چند کتاب آقای  شايا تجلی:

مرا ببخش!  (از کتاب فقط خدا می دونه)

مهربانی ات را که کم می آورم..

بهشت گم می شود

وقتی ابری آسمان

و غربت چشم های تو

فرو می ريزند

در آيينه

مهربان آسمانی!

بی وقفه ی اعجاز!

همچنان که زلالت را از من دريغ نمی کنی

مرا ببخش

شايد

کودکانه هايم تورا دلگير می کند.

 

کاش می شد( از کتاب نيمه تو)

حکايت غم دوريت..

                              می دونی مث يه زهره

                                               تلخی دوری از تو

                                                                        تلخی لحظه قهره

کاش می دونستی دل من

                            دل به ديدار تو بسته

                                               توی ذهنيت چشمام

                                                                       رويايی از تو نشسته

کاش می شد تو باشی  پيشم

                         برای يه عمر هميشه

                                             اينقده تو دور نباشی

                                                                بی تو بودن وای نمی شه

کاش می شد فردا بيايی

           نمی دونی که چه ديره

                                       توی تنهايی خونه

                                                              دل من داره می گيره

 کاش می شد فردا بيايی

              تا دلم اينجا نگيره

                         دل عاشق غريبم

                                                   توی تنهايی نميره

    

 

حضرت صداقت(از کتاب ديگه دوست ندارم)

عشق

لذت شکفتن است

لذت دوباره زيستن.دوباره بودن است

در پناه شعله ای گداختن

...و عاشقی

گلوی بسته تمام درد هاست

با زلال اشتياق رفتنی

که در هجوم يک نفس غروب می کند

عشق

آشيانه بلند حضرت صداقت است

بندگی است

رفتن و رسيدن است

عشق

زندگی است

 

سياه باران(کاشکی پرنده پر نداشت)

با هق هق نجيب آسمان

بغضی در من شکسته مانده

من احساس قشنگ دوست داشتنت را

با ابر تقسيم می کنم

تصوير سادگی!

من عاشق بارانم

عاشق سياهی چشم های ساده ی تو!

       

 زنبوركِ قشنگِ من،... چشات به رنگِ عسله... نگات چه شاعرانه و

لبات به رنگِ غزله... موهاى تو قصيده‏ى بلندِ شب‏هاى منه...

                چشماى تو پنجره‏ى قشنگِ دنياى منه...

 

ماه بانو از، تو آسمون،.... ترانه‏ها مو مى‏شنوى........ شاخه گُلِ

گِلايُلم،گِلايه‏ها مو مى‏شنوى... آبشارِ گيسوتُ بريز، مثه بارون از

آسمون... پلكاتُ نقاشى بكن،.. با مدادِ رنگين‏كمون..

پنجره چشم براهته، تا اينكه از سفر بياى... قاصدكا منتظرن، تا اينكه

بى‏خبر بياى... روز يعنى خنده‏هاى تو، شب رنگى از چشمونته... ناز

و ادا و دلبرى، تو خونته، تو خونته..

زنبورك قشنگِ من، ترانه غرقِ عسله ....بيا كه شاعرت باشم،

                                تويى كه چشمات غزله

                                          شايا تجلی